Chelatacja, chelacja
ang. Chelation



Chelatacja to metoda terapeutyczna, która stosowana jest podczas zatrucia metalem ciężkim, mająca na celu wiązać te metale, aby nie mogły być dla organizmu toksyczne. Zwolennicy tej terapii uważają, że jest ona także skuteczna w leczeniu choroby wieńcowej, a także innych chorób, które mogą być wynikiem uszkodzeń wywołanych przez działanie wolnych rodników (reaktywnych cząsteczek).

Chelatacja, przynosi rzeczywiście ogromne korzyści w leczeniu zatrucia ołowiem oraz zbyt wysokiego stężenia wapnia. Nie ma natomiast żadnych, znanych i podanych wiedzy publicznej wiadomości, na temat poprawy zdrowia przy zastosowaniu terapii przez osoby z miażdżycą, chorobą niedokrwienną serca oraz innymi chorobami zwyrodnieniowymi. Wiadomo jednak, że chelatacji poddają się ludzie, którzy chorują na przeróżne choroby, niemające czasami nic wspólnego z tą metodą leczenia i co więcej, bardzo często zauważają dzięki temu poprawę. Tymi chorobami są najczęściej: dławica piersiowa, zgorzel, stwardnienie rozsiane, zapalenie stawów, choroba Parkinsona, łuszczyca oraz choroba Alzheimera. Poprawa stanu zdrowia może pojawić się u osób, które mają problemy ze wzrokiem, słuchem, węchem, koordynacją ruchową i potencją seksualną.

W roku 1900 odkryty został kwas etylenodiaminotetraoctowy, który ówcześnie używany był w przemyśle. Dopiero w czasie drugiej wojny światowej zastosowany został w terapii medycznej, jako środek chelatujący. Zapotrzebowanie na tego typu środki rozwinęło się w wyniku natężonego w tamtym okresie stosowania różnego rodzaju gazów trujących i zanieczyszczeń radioaktywnych, które zatruwały organizm. Zaczęto, więc stosować metodę terapii o nazwie chelatacja, jednak nie było to jeszcze zbyt powszechne. Po upływie kilku lat, leczenie kwasem etylenodiaminotetraoctowym stało się standartem przy zatruciach ołowiem. 
Pacjenci poddawani chelatacji, nie tylko w wyniku zatrucia, ale także dławicy piersiowej lub chromanii przestankowej, niejednokrotnie twierdzili, że doszło do złagodzenia objawów, np. ból się osłabił a wytrzymałość organizmu się zwiększyła. Dlatego właśnie, takie opinie spowodowały ogólne zainteresowanie chelatacją w leczeniu miażdżycy oraz choroby wieńcowej. 

Przed podejściem do terapii, lekarz przeprowadzi różne badania, która pozwolą określić, czy dany pacjent może skorzystać z takiej metody leczenia. Jeśli badanie nie wykaże żadnych przeciwwskazań, to tak naprawdę każdy, bez względu na problem zdrowotny może skorzystać z chelatacji, gdyż nie wywołuje ona żadnych powikłań, a często może pomóc. 

REKLAMA

Zabieg jest dość komfortowy dla pacjenta. Odpowiedni roztwór kwasu etylenodiaminotetraoctowego wraz z minerałami i witaminami, dostosowany dla danej osoby podawany jest drogą dożylną. Najczęściej trwa to od trzech do czterech godzin, gdyż infuzja (wprowadzanie leku do żyły) musi być powolna, aby nie spowodować żadnych zaburzeń i nie uszkodzić organizmu. Liczba zabiegów, jaka powinna zostać przeprowadzona waha się od 20 do 40. Zależy to od stanu pacjenta. Najczęściej wykonuje się około trzy zabiegi w tygodniu, ale zawsze jest możliwość dostosowania tempa terapii według własnego uznania. Czasami, mogą to nawet być tylko dwa zabiegi w miesiącu. Przy korzystaniu z chelatacji średnio trzy razy w tygodniu, cały okres terapii, po którym możliwe jest uzyskanie rezultatów to 3 miesiące. Koszty leczenia metodą chelatacji są bardzo wysokie, dlatego niewiele ludzi decyduje się na tę formę terapii. 

Leki, jakie podaje się podczas chelatacji powinny być dostosowane do stanu zdrowia pacjenta. Zawsze przed rozpoczęciem leczenia przeprowadzane jest badanie, które ma określić czy u danej osoby nie występują żadne powody, dla których zabieg nie może zostać przeprowadzony. Niepożądane skutki chelatacji mogą bowiem wystąpić u pacjentów, którzy cierpią na hipokalcemię, niewydolność wątroby lub nerek, zastoinową niewydolność serca, hipoglikemię, gruźlicę, problemy z krzepnięciem krwi lub alergię. 

Jeśli zdecydujesz się na leczenie metodą chelatacji, zgłoś się do specjalistów, którzy mają doświadczenie w wykonywaniu tego typu zabiegów. Nigdy leczenie nie powinno odbyć się bez uprzedniego przeprowadzenia różnych badań pozwalających określić stan zdrowia pacjenta, poznania jego stylu życia, zapoznania się z historią zdrowotną, itp. Istnieje bowiem wiele czynników, które nie pozwalają na wykonanie chelatacji. Leczenie powinno być zindywidualizowane z danym pacjentem i dostosowane do stanu jego nerek, przy czym ocena stanu nerek, powinna się odbywać przed każdym kolejnym zabiegiem, ponieważ nerki wydalają metale związane z kwasem etylenodiaminotetraoctowym.

Mimo, iż kwas etylenodiaminotetraoctowy usuwa niepotrzebne metale znajdujące się w organizmie, takie jak rtęć, ołów, kadm, może również powodować utratę metalów potrzebnych do prawidłowego funkcjonowania i rozwoju, takich jak miedź, cynk, żelazo, wapń i magnez. Podczas chelatacji, najczęściej może rozwinąć się niedobór cynku, który może powodować zaburzenia funkcji układu immunologicznego i innych poważnych powikłań. Suplementy cynku, są zwykle podawane po chelatacji, jednak nigdy nie wiadomo czy jest to odpowiednia ilość, aby znormalizować poziom cynku w organizmie. Terapia chelatacyjna nie zastąpi również stosowania odpowiedniej diety, aktywności fizycznej, operacji i leków przyjmowanych w leczeniu konkretnych chorób.


Prosimy oceń
stronę/treści:
  
5/5, ocen: 1
Chelatacja, chelacja
Ocena: 100 % na 100%
Liczba opinii: 1

Autor tekstu: mgr Karolina W., Warszawa, 2010 - 2018.
Kopiowanie i rozpowszechnianie tekstu jest zabronione.


Jeśli spodobał Ci się powyższy tekst, daj nam

Chcesz wiedzieć więcej na ten temat? Skorzystaj z wyszukiwarki i przeszukaj serwis:


Zobacz również:

Chelatacja, chelacja



Tagi:


 
Polityka prywatności, cookies
Warunki korzystania z serwisu
Wyłączenie odpowiedzialności

Reklama


 

Reklama

STRONA GŁÓWNA

menu

Wyniki oraz opisy badań:

badania

choroby

objawy

terminy

placówki

szukaj