Choroba Creutzfeldta – Jakoba, zespół Nevina-Jonesa, stwardnienie kurczowe, stwardnienie rzekome
lac. Pseudosclerosis spastica, encephalopathia subacuta progressiva
ang. Creutzfeldt-Jakob disease, CJD



Choroba Creutzfeldta – Jakoba, jest to zwyrodnienie mózgu, które prowadzi początkowo do demencji (otępienia), a w ostateczności do śmierci. Bardzo często objawy choroby Creutzfeldta – Jakoba mogą być podobne do innych chorób mózgu, np. choroby Alzheimera, jednak choroba Creutzfeldta – Jakoba postępuje o wiele szybciej. Choroba Creutzfeldta – Jakoba występuje bardzo rzadko, jednak jeśli się pojawia, to o wiele częściej u osób starszych. Choroba Creutzfeldta – Jakoba charakteryzuje się bardzo szybkim procesem uszkadzania układu sercowo – naczyniowego. Pierwsze oznaki choroby to:
• Lęk, niepokój,
• Zmiany osobowości,
• Depresja,
• Utrata pamięci,
• Problemy ze wzrokiem,
• Problemy z myśleniem,
• Bezsenność,
• Trudności z mówieniem,
• Trudności w połykaniu,
• Nagłe, gwałtowne i niekontrolowane ruchy ciała.

W miarę postępu choroby, objawy zaburzeń psychicznych zaczynają się bardziej uwydatniać. Bardzo często, większość chorych, w końcu zapada w śpiączkę, pojawia się niewydolność serca, niewydolność oddechowa, zapalenie płuc lub inne zakażenia, które zwykle od roku do 2 lat od rozpoznania prowadzą do śmierci pacjenta.
 




Można wyróżnić podtyp choroby Creutzfeldta – Jakobsa, jakim jest tzw. wariant choroby Creutzfeldta – Jakobsa. Jest to bardzo rzadko występująca odmiana choroby, której początkowe objawy dotyczą zaburzeń psychicznych (problemy z myśleniem, zapamiętywaniem, rozumowaniem), a następnie zmieniają się w poważniejsze. Ten typ choroby pojawia się raczej u młodszych pacjentów, nie jak w przypadku klasycznej choroby Creutzfeldta – Jakobsa.

Choroba Creutzfeldta – Jakobsa i jej odmiany należą do szerokiej grupy chorób zarówno ludzi i zwierząt, które określa się przenośną encefalopatią gąbczastą. Nazwa choroby wywodzi się od gąbczastej struktury, jaka widoczna jest pod mikroskopem i która rozwija się w zakażonej tkance mózgowej. Jako przyczyny choroby Creutzfeldta – Jakobsa podaje się obecność nieprawidłowych rodzajów białek zwanych prionami, które normalnie są nieszkodliwe, ale w przypadku, gdy zostaną zniekształcone stają się zakaźne i mogą wywoływać różne niepożądane procesy biologiczne w organizmie.

Choroba Creutzfeldta – Jakobsa nie jest zakaźna- nie można się nią zarazić poprzez jakikolwiek kontakt z chorym. Istnieją trzy sposoby, podczas których może dojść do zakażenia:
1. Zakażenie spontaniczne. U większości ludzi choroba Creutzfeldta – Jakobsa rozwija się bez konkretnej przyczyny, dlatego mówi się, że jest to zakażenie spontaniczne.
2. Mutacje genetyczne. Choroba Creutzfeldta – Jakobsa bardzo rzadko, ale jednak, może być związana z odziedziczonymi od rodziców, nieprawidłowo rozwiniętymi genami. Mówi się wtedy o dziedzicznej chorobie Creutzfeldta – Jakobsa.
3. Zanieczyszczenie. U niewielu osób, choroba Creutzfeldta – Jakobsa może pojawić się jako efekt niektórych zabiegów chirurgicznych, np. operacja rogówki czy przeszczep skóry, które mogą prowadzić do różnych zakażeń. Do zakażenia może również dojść podczas operacji mózgu oraz gdy są używane niesterylne urządzenia i instrumenty lekarskie. W przypadku wariantu choroby Creutzfeldta – Jakobsa do zakażenia prowadzi spożycie skażonego encefalopatią gąbczastą mięsa wołowego (choroba szalonych krów.

W większości przypadków choroby Creutzfeldta – Jakobsa nie można zidentyfikować jej przyczyn. Można jednak, wymienić kilka czynników ryzyka, które mogą ją wywoływać.
• Wiek. Klasyczna choroba Creutzfeldta – Jakobsa pojawia się u osób starszych- powyżej 60. roku życia. W przypadku dziedziczonej choroby pierwsze objawy mogą wystąpić już w młodym wieku (powyżej 20. roku życia).
• Mutacje genetyczne. W przypadku dziedziczonej choroby Creutzfeldta – Jakobsa, u ludzi pojawiają się pewne mutacje genetyczne, które wywołuje tylko jeden uszkodzony gen, co oznacza, że może być on przekazany od jednego rodzica. Prawdopodobieństwo przekazania tego genu dziecku wynosi 50%.
• Skażone tkanki. Do zakażenia chorobą Creutzfeldta – Jakobsa może dojść podczas podania pacjentowi hormonu wzrostu z przysadki mózgowej człowieka, który przechodził w przeszłości przeszczep opony twardej.
• Spożycie skażonego mięsa. Ten czynnik obecnie, bardzo rzadko wywołuje chorobę Creutzfeldta – Jakobsa, z tego względu, że większość krajów prowadzi odpowiednie środki zapobiegawcze, które mają zmniejszyć ryzyko chorób bydła.
 



Prosimy oceń
stronę/treści:
  
5/5, ocen: 2
Choroba Creutzfeldta – Jakoba, zespół Nevina-Jonesa, stwardnienie kurczowe, stwardnienie rzekome
Ocena: 100 % na 100%
Liczba opinii: 2

Autor tekstu: mgr Karolina W., Warszawa, 2010 - 2019.
Kopiowanie i rozpowszechnianie tekstu jest zabronione.


Jeśli spodobał Ci się powyższy tekst, daj nam

Chcesz wiedzieć więcej na ten temat? Skorzystaj z wyszukiwarki i przeszukaj serwis:


Zobacz również:

Achalazja przełyku, kurcz wpustu
AIDS, HIV, zespół nabytego niedoboru odporności, wirus
Akromegalia
Alergia, uczulenie, nadwrażliwość
Alergiczny nieżyt nosa
Alergiczny nieżyt nosa, katar
Anorexia nervosa, jadłowstręt psychiczny
Artroza
Astma
Astygmatyzm, niezborność oka
Atopowe zapalenie skóry, AZS, egzema
Autyzm
Bębnica, wzdęcia brzucha
Białaczka
Białaczka szpikowa, przewlekła
Abulia, zanik, brak woli
Angioplastyka balonowa
Ataksja, niezborność ruchów
Badania przesiewowe noworodków, badania skriningowe
Ból ucha
Ból w klatce piersiowej
Chelatacja, chelacja
Choroba zwyrodnieniowa stawów
Choroba zwyrodnieniowa stawów
Choroby neuronu ruchowego
Dializa otrzewnowa
Dobutamina
Dopamina
Drenaż dróg oddechowych
Drżenia, drżenie samoistne



Tagi:


 
Polityka prywatności, cookies
Warunki korzystania z serwisu
Wyłączenie odpowiedzialności

Reklama


 

Reklama

STRONA GŁÓWNA

menu

Wyniki oraz opisy badań:

badania

choroby

objawy

terminy

placówki

szukaj